Sessizlik, her zaman sakinlik anlamına gelmez. Bir sınıfta hiç sorun çıkarmayan, göze batmayan bir çocuk, öğretmenin gündeminde genelde en az yer kaplayan çocuktur — çünkü dikkat, doğal olarak gürültücu ya da davranış sorunu yaşayan öğrencilere yönelir. Ama bazen bu sessizlik, fark edilmeyen bir yükün, bir kaygının ya da bir dışlanmışlık hissinin örtüsü olabilir.
Yazı, burada ilginç bir rol oynar: ses susduğunda bile, el hareket etmeye devam eder. Bu nedenle bazı Avrupa okullarında, öğretmenlerin rutin gözlem araçlarına yazıyi takip (resmi bir değerlendirme değil, genel bir farkındalık unsuru olarak) dahil edilir.
Sürekli sessiz kalan bir öğrencinin yazısını öğrermeni tarafından düzenli ve belli aralıklarla takip etmesi önerilir. Bu takip ettiği yazıları ya kendisi yada bir rehber öğretmeni vasıtasıyla uzmam bir grafoloğa göstermesi beklenir. Uzman grafoloğun tavsiyeleri öğrenci, ailesi ve eğitim hayatı için önemli kolaylıklar ve ip uçları verebilir. Bu gözlemler, çocuğu bütünsel olarak, rehber öğretmen ve gerekirse aile ile birlikte, doğru bir süreçle onu anlanayı ve tanımayı sağlayacaktır.
Rehber öğretmenler için önerim şu olacaktır: yazı, elimizle tuttuğumuz kalemle kağıda bıtaktığımiz doğal izlerdir. Yazıyı; davranış gözlemi, akran ilişkileri, aile geri bildirimi gibi diğer kaynaklarla birlikte değerlendirilmelidir. Tek başına bir yazı örneğine bakarak bir çocuk hakkında kesin bir yargıya varmak, hem yanıltıcı hem de adaletsiz olabilir. Sessiz çocuklar, çoğu zaman en çok görülmeyi bekleyen çocuklardır. Yazı, onları görmenin en belirgin yolu olabilir.
Anne Maria
